بدون عنوان..

این روزا هر چی بیشتر میگذره و از اتفاقِ بدِ 27 اردیبهشت دور میشه

تعداد اشکای جمع شده توی چشمام

بغضای خفه شده توی گلوم

نفس حبس شده تو سینم

بیشتر و بیشتر میشه..

حتی کنترل کردنشم سخت و سخت تر میشه..

نمیدونم باید چجوری خودمُ قانع کنم اما هر جوری که باید باشه سخته

مزخرف و چندشم هست

حتی غیر قابل تحملم هست...

اصن جزو محالات شده واسم!!

بدترین قسمت قضیه اینکه باید خوب باشی

نباید کم بیاری

نباید به روی خودت بیاری

محکم

استوار

عادی

که متاسفانه هیچ کدوم اینا حتی با زور بازو هم اتفاق نمیوفته

مخصوصا وقتی که جسمت بفهمه وضعیت روحیت در چه وضعیتی هست

بدتر هم میکنه وضعیت روحیتُ طوری که کاملا از چشمات میشه تا ته دلت رو خوند..

و اینجاست که میشی رسوای همه عالم..!!

|= انقدر حرف از قلبم توی مغزم هست که نمیدونم چجوری باید بنویسم..

یه چیزی که همش داره واسم تکرار میشه اینِ

خسته شدم..

خسته..

خسته.. |=