این روزا هر چی بیشتر میگذره و از اتفاقِ بدِ 27 اردیبهشت دور میشه تعداد اشکای جمع شده توی چشمام بغضای خفه شده توی گلوم نفس حبس شده تو سینم بیشتر و بیشتر میشه.. حتی کنترل کردنشم سخت و سخت تر میشه.. نمیدونم باید چجوری خودمُ قانع کنم اما هر جوری که باید باشه سخته مزخرف و چندشم هست حتی غیر قابل تحملم هست... اصن جزو محالات شده واسم!! بدترین قسمت قضیه اینکه باید خوب باشی نباید کم بیاری نباید به روی خودت بیاری محکم استوار عادی که متاسفانه هیچ کدوم اینا حتی با زور بازو هم اتفاق نمیوفته مخصوصا وقتی که جسمت بفهمه وضعیت روحیت در چه وضعیتی هست بدتر هم میکنه وضعیت روحیادامه مطلب

این بار از گرفتگی های گلوم مینویسم..

#ادامه...

مترسکِ خیالی

برای بازدید از کانال من در تلگرام

فقط کافی روی متن بالا کلیک کنید.

|تصمیمی به وسعت خودت..|

بعضی تصمیم ها از حد و اندازه وجود ادم بزرگ تره..

تصمیمِ نبودنت؛ یکی از تنگ ترین تصمیم های زندگیم بود.

تصمیمی که باعث تنگ اومدن نفس میشه..

توان حرکت کردن ازم گرفته..

منو یک گوشه نشونده.. درست لبه پرتگاهِ از دست دادنت..!!

1395.06.24